معرفی مفاخر فرهنگی: چرا این کتابخانه‌ها به نام پژوهشگران شهرت یافتند؟

به گزارش روابط عمومی اداره‌کل کتابخانه‌های عمومی استان مرکزی، بسیاری از کتابخانه‌های عمومی استان مرکزی به نام شاعران، نویسندگان، اندیشمندان و مفاخر فرهنگی نامگذاری شده‌اند؛ نام‌هایی که هر یک روایتگر بخشی از هویت فرهنگی و تاریخی این سرزمین هستند. در مجموعه «روایت یک نام» تلاش می‌کنیم اعضا و مخاطبان کتابخانه‌ها را با زندگی، آثار و خدمات شخصیت‌هایی که نامشان بر سردر کتابخانه‌ها نقش بسته است، بیشتر آشنا کنیم. این بار به سراغ یکی از چهره‌های برجسته تاریخ و ادب ایران می‌رویم؛ عباس اقبال آشتیانی، مورخ، ادیب، پژوهشگر و مصحح نامدار متون کهن که نام او بر کتابخانه عمومی عباس اقبال آشتیانی در شهر آشتیان نقش بسته است؛ نامی که یادآور سال‌ها تلاش علمی برای شناخت، ثبت و حفظ تاریخ و میراث مکتوب ایران است. عباس اقبال آشتیانی در سال 1275 هجری شمسی در شهر آشتیان دیده به جهان گشود. او دوران کودکی خود را در خانواده‌ای با امکانات مالی محدود سپری کرد، اما علاقه فراوان به دانش و پشتکار مثال‌زدنی، مسیر زندگی او را به سوی تحصیل و فعالیت علمی هدایت کرد. اقبال برای ادامه تحصیل به تهران رفت و پس از پایان تحصیلات، فعالیت خود را در عرصه آموزش آغاز کرد و بعدها به عنوان استاد تاریخ و ادبیات فارسی به تدریس و پژوهش پرداخت. اشتیاق او به آموختن و گسترش دانش سبب شد برای تکمیل مطالعات خود راهی فرانسه شود و در دانشگاه سوربن به پژوهش بپردازد. پس از بازگشت به ایران نیز فعالیت‌های علمی خود را ادامه داد و سال‌ها در دانشگاه تهران و دیگر مراکز علمی به تدریس، تحقیق و تربیت دانشجویان پرداخت. یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های عباس اقبال آشتیانی، توجه جدی او به روش علمی در پژوهش تاریخی بود. او بر استفاده از اسناد معتبر، نسخه‌های خطی و بررسی دقیق و انتقادی منابع تأکید داشت و تلاش می‌کرد در آثار خود از روایت‌های غیرمستند و مطالب فاقد پشتوانه علمی پرهیز کند.