سیدمحمدکاظم سجادپور: هیروشیما، سلاح هسته‌ای و روابط بین‌الملل

در 6 اوت 1945 (15 مرداد 1324)، آمریکا شهر هیروشیما را بمباران هسته‌ای کرد و تخمین زده می‌شود که 140 هزار نفر ژاپنی درجا کشته شدند. سه روز بعد، شهر ناکازاکی نیز با بمباران هسته‌ای مواجه شد و حدود 70 هزار ژاپنی کشته شدند. در مجموع، بیش از 210 هزار نفر ژاپنی کشته شدند و صد هزار نفر دیگر زخمی یا آسیب‌دیده بودند. این کشتار، نقطه عطفی در تاریخ جنگ جهانی دوم و همچنین در تاریخ روابط بین‌الملل به شمار می‌رود. در بیش از هشتاد سال گذشته، عنصر هسته‌ای به‌طور پیوسته در مناسبات بین‌المللی حضور داشته است. جهان پس از هیروشیما و ناکازاکی، جهان سلاح‌های هسته‌ای است و بدون درک تحولات مربوط به این سلاح‌ها، روابط بین‌المللی معاصر قابل درک نیست. تحلیل نسبت سلاح‌های هسته‌ای و روابط بین‌المللی معاصر نشان می‌دهد که این سلاح‌ها به‌طور گسترده‌ای بر فهم و مدیریت روابط بین‌المللی اثر گذاشته‌اند. می‌توان نه فقط یک یا چند موضوع هسته‌ای را با روابط بین‌المللی پیوند داد، بلکه ما با مجموعه‌ها و منظومه‌های از موضوعاتی در این گستره روبرو هستیم. سه مجموعه اصلی برای تحلیل عبارتند از: انسانی و اخلاقی، نظریه سیاسی و استراتژیک، و کنش‌ها و روندهای جدید. در منظومه انسانی و اخلاقی، فاجعه‌ای که در هیروشیما و ناکازاکی رخ داد، با هیچ حادثه دیگری در جنگ‌ها قابل مقایسه نیست. توسعه سلاح هسته‌ای در پروژه منهتن در آمریکا و تصمیم ترومن، رئیس‌جمهور آمریکا، منجر به این کشتار انبوه شد. سوالات بی‌پاسخی پیرامون ضرورت این بمباران مطرح شده است، به‌ویژه با توجه به ضعف استراتژیک ژاپن و عدم امکان پیروزی برای آن.