تهران سالهاست با بحران کمبود پارکینگ دست و پنجه نرم میکند. این بحران دیگر تنها یک مسئله ترافیکی نیست و به یک معضل اجتماعی و حتی انتظامی تبدیل شده است. غروبها در محلههای مسکونی، رانندگان برای یافتن جای پارک، بارها دور یک بلوک میچرخند، مقابل در خانهها توقف میکنند، خودروها را روی پیادهرو یا در کوچکترین فضاها جای میدهند و با همسایگانی که فضای جلوی منزلشان را پارکینگ اختصاصی میدانند، وارد مشاجره میشوند.
این مشاجرهها گاهی به درگیریهای خونین منجر شده است. نزاعهایی که گاهی با چاقوکشی، ضرب و جرح و حتی قتل پایان یافتهاند. وقتی یک نیاز اولیه شهری به کالایی کمیاب تبدیل میشود، طبیعی است که تنش اجتماعی افزایش پیدا کند. جای پارک در بسیاری از محلههای تهران امروز از یک حق عمومی به امتیازی تبدیل شده که هر کس برای تصاحب آن میجنگد.
وضعیت پارکینگ در خیابانهای مرکزی
در خیابانهای مرکزی شهر، اوضاع پارکینگ به مراتب وخیمتر است. پارک دوبله و حتی سوبله خودروها در معابر شلوغ به منظرهای عادی تبدیل شده است. خودروهایی که بدون نگرانی از جریمه پلیس، یک لاین و گاهی دو لاین کامل خیابان را اشغال میکنند، ترافیک را تشدید کرده و عبور خودروهای امدادی را نیز با مشکل مواجه میسازند. پلیس راهور نیز با این حجم تخلف نمیتواند به طور کامل مقابله کند و جریمه کردن به تنهایی راهکار حل این مشکل نیست.
پارکینگهای غیررسمی و مخاطرات ایمنی
در برخی نقاط، حاشیه بزرگراهها، ورودی و خروجیها و حتی روی پلها نیز به پارکینگ غیررسمی خودروها تبدیل شده است. وضعیتی که علاوه بر بینظمی، مخاطرات جدی ایمنی را به همراه دارد.
عدم پذیرش مسئولیت بحران
با وجود تمام مدیرانی که بخشی از مسئولیت مدیریت شهری را بر عهده دارند، کمتر کسی حاضر است مسئولیت این بحران را بپذیرد. کمبود پارکینگ سالهاست میان شهرداری، پلیس، شورای شهر و دستگاههای مختلف دست به دست میشود، اما راه حل جدی برای آن ارائه نشده است.