در اواخر تیرماه ۱۳۶۷، ایران قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت سازمان ملل را پذیرفت. این اقدام، عراق را از نظر سیاسی و بینالمللی خلع سلاح کرد. با این حال، صدام حسین با حمایت از سازمان مجاهدین خلق (منافقین)، زمینهساز تهاجمی گسترده شد.
منافقین با تصور فرسودگی نیروهای ایران و خستگی مردم از نظام، عملیاتی به نام «فروغ جاویدان» را طراحی کردند. سرکردگان این گروه مدعی شدند که ظرف ۴۸ ساعت به تهران رسیده و نظام را سرنگون خواهند کرد. آنها با تجهیزات نظامی شامل ستونهای زرهی سبک، تانکهای چرخدار، خودروهای مجهز به دوشکا و هزاران نیرو، در تاریخ ۳ مرداد ۱۳۶۷ از مرزهای غربی عبور کرده و به سمت کرند غرب و اسلامآباد غرب پیشروی کردند.
شکلگیری عملیات مرصاد
پیشروی اولیه منافقین به دلیل غافلگیری نیروهای ایرانی و نبود خطوط دفاعی مستحکم صورت گرفت. پس از ورود به اسلامآباد غرب، جنایات هولناکی از جمله قتلعام مجروحان در بیمارستان این شهر رخ داد.
با رسیدن اخبار این تجاوز، فرماندهان نظامی ایران به سرعت وارد عمل شدند. سپهبد شهید علی صیاد شیرازی، نماینده وقت امام خمینی (ره) در شورای عالی دفاع، نقش محوری در سازماندهی نیروها ایفا کرد. نیروهای ارتش، سپاه پاسداران و بسیج، عملیاتی با نام «مرصاد» (به معنای کمینگاه) را طراحی کردند.
نبرد در تنگه چهارزبر
عملیات مرصاد در تنگه چهارزبر، در ۳۴ کیلومتری کرمانشاه، به اوج خود رسید. نیروهای مسلح ایران با اجرای این عملیات، توانستند ستونهای منافقین را در این تنگه به دام انداخته و شکست سختی به آنها وارد کنند. این نبرد که در تاریخ ۳ مرداد ۱۳۶۷ آغاز شد، نقطه پایانی بر عملیات فروغ جاویدان بود و نیروهای منافقین را متلاشی کرد.