تولد و شهادت امام حسن عسکری (ع)؛ ابزار مبارزه با دشمنان

امام حسن عسکری (ع) در روز هشتم ربیع‌الثانی یا 24 ربیع‌الاول سال 232 هجری قمری در مدینه به دنیا آمد و در هشتم ربیع‌الاول سال 260 هجری قمری با توطئه معتمد خلیفه عباسی در شهر سامرا، در سن 28 سالگی به شهادت رسید. دوره امامت آن حضرت بعد از شهادت پدر بزرگوارش بسیار کوتاه بود؛ زیرا وی در سن 22 سالگی به مقام امامت رسید که مجموعه سال‌های امامت وی شش سال است. به جهت فعالیت‌هایش در همان مدت کوتاه، متوکل او را به زندان انداخت. عباسیان تلاش می‌کردند که امام عسکری (ع) را در دستگاه حکومت وارد کنند تا پیوسته مراقب او باشند و او را از پایگاه‌ها و یاران و پیروانش دور سازند. مواضع علمی امام عسکری (ع) در ارائه‌ی پاسخ‌های قاطع و استوار در مورد شبهه‌ها و افکار کفرآمیز و بیان حق، با روش مناظره و گفت‌و‌گو‌های موضوعی و مناقشه‌ها و بحث‌های علمی، روز به روز شخصیت آن حضرت را بارزتر می‌کرد و مؤمنین را به شخصیت مکتبی و فکری خود مجهز می‌فرمود و از طرفی پایداری و ایستادگی آنان را در برابر جریان‌های فکری خطرناک تضمین می‌نمود. ابویوسف یعقوب بن اسحاق فیلسوف عراقی در زمان امام (ع)، به زعم خود، پیرامون متناقضات قرآنی، کتابی تدوین کرد، امام عسکری (ع) به وسیله‌ی بعضی از منسوبان به حوزه علمی او، با وی تماس گرفت و با روشنگری‌های خود کوشش‌های او را با شکست رو به رو کرد و او را قانع کرد که در تحلیل‌های خود و برداشت‌هایش در اشتباه بوده است. کندی پس از مباحثات طولانی به حقیقت آیات روشنگر قرآنی پی‌برد و دانست که آن چه را تناقض برشمرده، از متشابهات قرآن و یا از مواردی است که به صورت‌های مختلف علمی می‌توان آنها را حل کرد.