قرآن و امام زمان (عج): ارتباط عمیقی فراتر از دو حقیقت مستقل

«قرآن و امام زمان(عج)»؛ آیا این عنوان به معنای بررسی ارتباط میان دو حقیقت مستقل است یا از نگاه معارف اسلامی، میان قرآن و حضرت ولی‌عصر(عج) نسبت عمیق‌تری وجود دارد؟ در حقیقت، عنوان «قرآن و امام زمان(عج)» از این نظر انتخاب شده است که مخاطب با موضوع بحث آشنا شود. اما اگر بخواهیم دقیق‌تر سخن بگوییم، این دو عنوان درواقع دو نام برای یک حقیقت‌اند، یعنی قرآن و امام زمان(عج) از یکدیگر جدا نیستند؛ امام زمان(عج) قرآن مجسم است و قرآن نیز حقیقتی است که در وجود امام تجسم یافته است. بیشتر بخوانید: قرآن و امام مهدی(عج)؛ دو جلوه از حقیقتی واحد مرحوم علامه سیدمحمدحسین حسینی طهرانی(ره) در بحث ولایت، تعبیر بسیار دقیقی دارد و می‌فرماید: «والی مقام ولایت، حضرت ولی‌الله‌الأعظم، کسی است که قرآن به تمامه با نفس شریف او خمیر شده و تمام آیات قرآن با همه معانی و مفاهیم خود، بر او منطبق است. او از باء «بِسْمِ اللَّه» تا پایان قرآن را مس کرده است؛ همان حقیقتی که خداوند درباره آن فرموده: «لَا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ.» در حقیقت، وجود او قرآن خارجی است و حقیقت وجودش چیزی جز تکبیر، تسبیح، تحمید، تهلیل و تمجید حضرت حق نیست.» این، تعریف علامه طهرانی(ره) از مقام ولایت است؛ یعنی میان امام و قرآن، هیچ فاصله‌ای وجود ندارد. همین معنا را امیرالمؤمنین علی(ع) نیز بیان فرموده‌اند؛ آنجا که می‌فرمایند: «من قرآن ناطق هستم و این قرآن، قرآن صامت است.»