روایت 7 سال امامت امام حسن عسکری(ع) / ‌عباسیان از چه می‌ترسیدند؟

به گزارش خبرگزاری تسنیم، هشتم ربیع‌الاول سال 260 هجری قمری مصادف با سالروز شهادت یازدهمین امام شیعیان، حضرت ابومحمد حسن بن علی العسکری (علیه‌السلام) است. آن حضرت که در سن 28 سالگی به امامت رسیدند، در دوران خلافت معتمد عباسی تحت فشار و مراقبت شدید حکومت قرار داشتند و سرانجام در پی مسمومیت به دست عوامل دستگاه عباسی به شهادت رسیدند. **القاب و کنیه** کنیه مبارک آن امام همام «ابومحمد» است و مشهورترین لقب ایشان «عسکری» می‌باشد. این لقب اشاره به اقامت طولانی آن حضرت در شهر سامراء دارد؛ شهری که به «عسکر» (اردوگاه نظامی) معروف بود و امام در آن تحت نظر و حصر خانگی قرار داشتند. از دیگر القاب منسوب به ایشان می‌توان به «ابن‌الرضا»، «هادی»، «نقی»، «زکی» و «رفیق» اشاره کرد. **فضای خفقان و نظارت همه‌جانبه** دوران هفت‌ساله امامت امام حسن عسکری (ع) یکی از دشوارترین مقاطع تاریخی برای جامعه شیعی بود. خلفای عباسی، به‌ویژه معتمد، از ظهور امام دوازدهم (عج) که وعده شده زمین را پر از قسط و عدل خواهد ساخت، سخت بیمناک بودند. این بیم و هراس موجب شد که حکومت نظارت و فشار شدیدی بر حضرت وارد آورد و ارتباط ایشان با پیروان محدود شود. در چنین شرایطی، امام عسکری (ع) با درایت شبکه‌ای از وکلا و نمایندگان را به منظور هدایت شیعیان سامان دادند. این ساختار حقوقی و اجتماعی نه تنها امکان ادامه دیانت و حفظ ارتباط با پیروان را فراهم ساخت، بلکه جامعه شیعی را برای دوران غیبت صغری و سپس غیبت کبری امام زمان (عج) آماده نمود. **شهادت و آغاز غیبت صغری** حضرت امام حسن عسکری (ع) در روز جمعه، هشتم ربیع‌الاول سال 260هجری قمری، به دستور یا به‌دست عوامل خلفای عباسی مسموم و به شهادت رسیدند. ایشان در خانه خود در سامراء، در کنار مرقد پدر گرامی‌شان امام علی النقی الهادی (ع) به خاک سپرده شدند. پس از وفات امام، مأموران حکومت خانه آن حضرت را به‌طور کامل مورد بازرسی قرار دادند و کنیزان را برای کشف فرزند ایشان معاینه کردند؛ گواهی بر میزان کنترل و تهدیدی که حکومت نسبت به استمرار امامت احساس می‌نمود.