صاحبخبر - به گزارش سرویس بین الملل تابناک، امیلی هاردینگ، مدیر برنامه اطلاعات، امنیت ملی و فناوری و معاون بخش دفاع و امنیت در مرکز مطالعات استراتژیک و بینالمللی در واشنگتن دی. سی. در مقالهای به بررسی دلایل رویکرد کنونی ایران و آمریکا یعنی «گفتوگو-جنگ» پرداخته است.
ایران و ایالات متحده در حال طی کردن چرخههایی از لحظات درگیری و آرامش هستند. برای هر دو طرف، جنگیدن همزمان با صحبت کردن، یا «گفتوگو-جنگ»، مؤثرترین راه برای پیشبرد منافعشان است. این روش احتمالاً سریعترین مسیر به سوی صلح نیز هست.
کارل فون کلاوزویتس، پدر اندیشه راهبردی، استدلال کرد که جنگ ادامه سیاست با ابزارهای دیگر است. خشونت و دیپلماسی متضاد یکدیگر نیستند، بلکه ابزارهایی هستند که برای رسیدن به اهداف یکسان به کار میروند.
هنگامی که ایران به یک نفتکش شلیک میکند، و ایالات متحده به تأسیسات بندری ایران حمله میکند، و ایران موشکهایی به سوی همسایگان خلیجفارس مانند کویت و قطر پرتاب میکند، آنها بهشدت درگیر یک تعامل سیاسی از طریق خشونت هستند. آنها مذاکرات را متوقف نمیکنند، بلکه آن را ادامه میدهند.
روش برخلاف شهود برای مذاکره
دیدگاه سنتی در مورد مذاکرات معمولاً بر این اساس است که دیپلماتها هفتهها و ماهها صرف میکنند تا طرفین را به توافقی برای آتشبس ترغیب کنند، با این تصور که توقف درگیری به طرفین فضا و زمان میدهد تا درباره پایان دائمی مناقشه مذاکره کنند.
در واقعیت، ماهها صرف بحث بر سر پیششرطها و مذاکره درباره خودِ مذاکرات میشود. در مثالی از جنگ ویتنام، طرفین ۱۰ هفته را بر سر شکل میز مذاکرات پاریس بحث کردند. اگر مذاکرات متوقف شود و کسی شلیک کند، این فرآیند دوباره با گامهای کند و کوچک به سمت آتشبس آغاز میشود.