رحیم ملکنیا، عضو هیئت علمی دانشگاه لرستان، در گفتوگو با ایسنا، اظهار داشت که خشکیدگی درختان بلوط در جنگلهای زاگرس ناشی از دو عامل طبیعی و انسانی است، اما ریشه اصلی این پدیده را به عامل انسانی نسبت میدهد. وی معتقد است بهرهبرداری طولانیمدت انسان از این جنگلها، اکوسیستم زاگرس را شکننده کرده است.
کاهش توان بازیابی جنگلها
ملکنیا توضیح داد که فشار بیش از حد بر جنگلها، توان بازیابی و احیای طبیعی آنها را کاهش داده است. این امر باعث میشود عوامل طبیعی نامساعد مانند خشکسالی، افزایش دما یا کاهش بارندگی، این اکوسیستم را با خطر زوال مواجه کنند.
تأثیر تغییرات اقلیمی
این دکترای جنگل با اشاره به نقش تغییرات اقلیمی، بیان کرد که اگرچه مطالعات جامع و بلندمدتی برای بررسی کامل اثرات تغییر اقلیم در دسترس نیست، اما شواهد موجود نشاندهنده تأثیر پدیدههایی مانند گرد و غبار، افزایش دما و کاهش بارندگی بر جنگلهای زاگرس است. افزایش دماهای حدی، کاهش میزان بارندگی و تداوم پدیده گرد و غبار، شرایط زیستگاهی درختان بلوط را نامساعد کرده و آنها را در برابر عوامل تنشزای دیگر آسیبپذیرتر میسازد.
راهکارهای حفظ جنگلهای زاگرس
ملکنیا تأکید کرد که پدیده زوال بلوط را میتوان تا حد زیادی مرتبط با تغییرات اقلیمی و فشارهای انسانی دانست. وی حفظ جنگلهای زاگرس را نیازمند کاهش فشارهای انسانی و توجه همزمان به عوامل محیطی دانست تا این اکوسیستم ارزشمند بتواند توان طبیعی خود را برای بازسازی و ادامه حیات حفظ کند.