چالش فاصله میان دانشگاه و صنعت
امیر حیاتمقدم، عضو هیأت رئیسه کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی، با اشاره به جایگاه علم و ثروت در جامعه، اظهار داشت که واقعیتهای اجتماعی نشان میدهد در بسیاری از موارد، ثروت جایگاه پررنگتری نسبت به دانش پیدا کرده و صاحبان سرمایه بیش از نخبگان و دانشمندان مورد توجه قرار میگیرند. این تغییر نگرش پیامدهای قابل توجهی برای توسعه علمی و آینده کشور به همراه دارد.
حیاتمقدم، یکی از مهمترین چالشهای امروز کشور را نبود ارتباط مؤثر میان مراکز علمی و بخش تولید دانست. وی توضیح داد که از یک سو، صنایع از منابع مالی، امکانات و ظرفیتهای اجرایی برخوردارند و از سوی دیگر دانشگاهها و شرکتهای دانشبنیان دانش، فناوری و نیروی انسانی متخصص را در اختیار دارند، اما این دو بخش هنوز نتوانستهاند همکاری نظاممند و پایداری با یکدیگر شکل دهند.
ضرورت یافتن زبان مشترک
این نماینده مجلس با تأکید بر اینکه صنعت و دانشگاه باید زبان مشترک پیدا کنند، گفت: با وجود آنکه در سالهای گذشته دولتهای مختلف و وزرای علوم و صنعت بارها بر ضرورت تقویت این ارتباط تأکید کردهاند، همچنان شکاف میان دانشگاه و صنعت پابرجاست.
عدم پیوند ظرفیتهای علمی با نیازهای صنعت
حیاتمقدم با اشاره به فعالیت دانشگاهها و شرکتهای دانشبنیان، این فاصله را بهخوبی لمس میکند. وی به عنوان مثال به دانشگاه صنعتی امیرکبیر اشاره کرد که از ظرفیتهای ارزشمندی همچون اعضای هیئت علمی برجسته، آزمایشگاههای مجهز، کارگاههای تخصصی و توان پژوهشی بالا برخوردار است. با این حال، هنوز نتوانستهایم این توانمندیها را به نیازهای واقعی صنعت پیوند بزنیم، در نتیجه بسیاری از ظرفیتهای علمی کشور بدون استفاده مؤثر باقی میماند.
منافع اقتصادی؛ انگیزه همکاری صنایع
وی با بیان اینکه بخش قابل توجهی از صنایع تا زمانی که منافع اقتصادی خود را در همکاری با مراکز علمی نبینند، تمایلی به سرمایهگذاری در شرکتهای دانشبنیان ندارند، تصریح کرد که در بعضی موارد مدیران صنعتی ترجیح میدهند به جای سرمایهگذاری در تحقیق و توسعه، از فناوریهای خارجی استفاده کنند.