صاحبخبر - تلویزیونهایی که امروزه بخش بزرگی از دیوار خانهها را به خود اختصاص میدهند، فاصله زیادی با نمایشگرهای کوچک و جعبهای چند دهه قبل دارند. بررسی روند تغییر اندازه تلویزیونها نشان میدهد که این وسیله سرگرمی در طول چند دهه گذشته، مسیری چشمگیر را از نمایشگرهای ۲۱ اینچی دهه ۱۹۷۰ تا تلویزیونهای ۸۰ اینچی و بزرگتر امروزی طی کرده است.
بر اساس آمارهای منتشرشده، تا سال ۲۰۲۲ میانگین اندازه تلویزیونهای مورد استفاده در خانههای ایالات متحده به حدود ۴۷.۵ اینچ رسیده بود. امروزه بسیاری از مصرفکنندگان دیگر تمایلی به خرید تلویزیونهای کوچکتر از ۵۰ اینچ ندارند و بازار نیز به سمت نمایشگرهای بزرگتر حرکت کرده است. برای نمونه، فروش تلویزیونهای ۸۰ تا ۸۹ اینچی در سال ۲۰۲۵ نسبت به سال قبل ۲۶.۵ درصد افزایش یافته است.
در سوی دیگر بازار، بزرگترین تلویزیونهای موجود به محصولاتی تبدیل شدهاند که بیشتر به یک سینمای خانگی شباهت دارند و میتوانند بخش قابل توجهی از یک دیوار را در خانه اشغال کنند.
تلویزیونهای ۲۱ اینچی؛ استاندارد خانهها در دهه ۱۹۷۰
برای درک میزان تغییرات، کافی است به دهه ۱۹۷۰ میلادی بازگردیم؛ دورهای که تلویزیونهای رنگی بهتدریج جای مدلهای سیاهوسفید را گرفتند و به یکی از اصلیترین وسایل سرگرمی در خانهها تبدیل شدند.
در آن زمان، اندازه معمول تلویزیونهای خانگی حدود ۲۱ اینچ بود. حتی مدلهای پیشرفتهتر نیز معمولاً نمایشگری بین ۱۹ تا ۲۵ اینچ داشتند و در قالب تلویزیونهای بزرگ CRT با بدنه چوبی ساخته میشدند.
این تلویزیونها اغلب داخل کابینتهای کنسولی قرار میگرفتند، بلندگوهای داخلی در قسمت جلویی داشتند و کنترلهای اصلی روی بدنه دستگاه تعبیه شده بود. کنترل از راه دور نیز هنوز یک قابلیت لوکس و کمتر رایج محسوب میشد.
با وجود کیفیت تصویر محدود، وضوح پایینتر و ابعاد بزرگ بدنه، تلویزیونهای کنسولی در دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ نماد فناوری مدرن و مرکز اصلی سرگرمی خانوادهها بودند؛ جایگاهی که امروزه تلویزیونهای بزرگ ۷۵ اینچی و بالاتر با وضوح ۴K و فناوریهای پیشرفتهتر اشغال کردهاند.