دکتر محمدحسین پاپلی یزدی، جغرافیدان نامدار و بنیانگذار مجلات علمی-پژوهشی، زندگی خود را میان دو حوزه مکمل جغرافیا و ادبیات سپری کرده است. او که سالها در دانشگاه سوربن پاریس تدریس کرده و جوایز معتبری از جمله جایزه انجمن جغرافیای فرانسه را کسب کرده است، بر این باور است که جغرافیا تنها مطالعهی زمین و اقلیم نیست، بلکه بستری برای شکلگیری انسان و هویت اوست.
پاپلی یزدی، خود را «کاشف هویت» میداند و معتقد است هر مکان جغرافیایی، از کوچه پس کوچههای یزد گرفته تا خیابانهای پاریس، حامل یک «هویت» است. او ادبیات را زبان گویا برای بازخوانی این هویتها معرفی میکند و آثار خود را پلی میان مختصات جغرافیایی و روایتهای انسانی میبیند.
جغرافیا، بستری برای هویت انسانی
این جغرافیدان برجسته، جغرافیا را ابزاری برای شناخت عمیقتر انسان و ریشههای فرهنگی او میداند. از دیدگاه او، درک محیط زیست و بستر جغرافیایی که انسان در آن رشد میکند، نقش بسزایی در شکلگیری هویت ملی و فردی او دارد. پاپلی یزدی، صبوری و مدارا را که گاهی به فرهنگ یزد نسبت داده میشود، میراثی فراگیر در میان تمام مردم ایران میداند و آن را محدود به یک منطقه خاص نمیکند.
ادبیات، زبان بازخوانی هویت
پاپلی یزدی، ادبیات را زبانی قدرتمند برای بیان و بازخوانی هویتهای شکل گرفته در بستر جغرافیایی میشناسد. او با تلفیق دانش تخصصی خود در جغرافیا و نگاه عمیق به قصهها و روایتهای انسانی، آثاری خلق کرده است که در آنها، تاریخ، فرهنگ و هویت مردمان در دل جغرافیا متجلی میشود. آثاری چون «شازده حمام» و «مذهب عشق» نمونههایی از این تلفیق هستند که به کشف و بازنمایی هویتهای گوناگون میپردازند.