سواحل مکران در جنوب شرق ایران، به دلیل اتصال مستقیم به اقیانوس هند، از منظر توسعه فعالیتهای دریایی ماجراجویانه جایگاهی متفاوت نسبت به بسیاری از دیگر سواحل کشور دارد. برخلاف خلیج فارس که دریایی نیمه بسته با محدودیتهایی در برخی فعالیتهای اقیانوسی به شمار میرود، دریای عمان و محدوده چابهار بستری مناسب برای شکلگیری اکسپدیشنهای دریایی، کایاکسواری در مسافتهای طولانی و برنامههای تخصصی طبیعتگردی دریایی فراهم کردهاند.
وجود خلیجها، خورها، سواحل صخرهای و ساختار ویژه زمینریختشناسی در محدوده چابهار، این منطقه را به گزینهای جذاب برای توسعه ژئوتوریسم ساحلی نیز تبدیل کرده است. ترکیب صخرهنوردی ساحلی، پیمایش در نوارهای صخرهای، کمپهای ساحلی و ورزشهای ترکیبی مرتبط با دریا، ظرفیتی است که در بسیاری از مقاصد جهانی گردشگری ماجراجویانه مورد توجه قرار گرفته و میتواند در مکران نیز به محصولی اقتصادی و گردشگرپذیر تبدیل شود.
از سوی دیگر، وزش بادهای مونسونی در برخی ماههای سال، امکان توسعه ورزشهایی مانند موجسواری، قایقرانی بادبانی و دیگر فعالیتهای مبتنی بر باد را در چابهار تقویت کرده است. این مزیت طبیعی، در صورت تکمیل زیرساختهای بندری سبک و خدمات پشتیبان، میتواند چابهار را به یکی از مقاصد خاص گردشگری ورزشی در جنوب ایران بدل کند.
ظرفیتهای اقیانوسنوردی در مکران
کیانوش محرابی، عضو هیئت مدیره فدراسیون جهانی رفتینگ، سواحل مکران و چابهار را «آینده گردشگری ماجراجویانه دریایی ایران» توصیف کرد و گفت: «طبیعت بکر، سواحل صخرهای، دسترسی به آبهای آزاد اقیانوس هند و شرایط منحصربهفرد منطقه، امکان توسعه اقیانوسنوردی، سفرهای دریایی طولانی، غواصی و کایاک دریایی را فراهم کرده است.»
چالشهای گردشگری آبی ایران
محرابی با تأکید بر اینکه گردشگری آبی ایران هنوز به جایگاه واقعی خود نرسیده، یادآور شد: «با وجود برخورداری از بیش از ۵۸۰۰ کیلومتر خط ساحلی، رودخانههای خروشان، تالابها، دریاچهها و جزایر متعدد، سهم این بخش از صنعت گردشگری کشور همچنان اندک است.» وی توسعه این بخش را نیازمند «برنامهریزی تخصصی، استانداردسازی و سرمایهگذاری» دانست.