واکنش سروش به نقد غنینژاد
عبدالکریم سروش، فیلسوف و نظریهپرداز، در واکنش به نقدهای موسی غنینژاد نسبت به علی شریعتی، او را به گستاخی و بیادبی متهم کرد. سروش با دفاع از شریعتی، او را یکی از متفکران تأثیرگذار معاصر دانست که نباید با ادبیات تند مورد قضاوت قرار گیرد. این جدال فکری نشاندهنده تداوم اختلافنظرها درباره نقش شریعتی در تحولات سیاسی و اجتماعی ایران است.
مروری بر سوابق عبدالکریم سروش
عبدالکریم سروش با نام اصلی حسین حاجفرج دباغ، متولد ۱۳۲۴ در تهران است. او پس از تحصیل در رشته داروسازی، برای ادامه مطالعات خود در حوزه فلسفه علم و معرفتشناسی به بریتانیا سفر کرد. بازگشت او به ایران با وقوع انقلاب اسلامی همزمان بود و وی در سالهای ابتدایی انقلاب، نقش فعالی در ساختارهای فرهنگی کشور ایفا کرد.
از انقلاب فرهنگی تا نظریه قبض و بسط
- عضویت در ستاد انقلاب فرهنگی در دهه ۱۳۶۰ با هدف بازگشایی دانشگاهها.
- ارائه نظریه «قبض و بسط تئوریک شریعت» در دهه ۱۳۷۰ که تفکیک میان دین و فهم دینی را مطرح میکرد.
- تغییر رویکرد از نقدهای معرفتشناختی به سمت نقدهای سیاسی در دهههای اخیر.
سروش در دورههای مختلف فعالیت فکری خود، از حضور در نهادهای رسمی تا تبدیل شدن به یکی از منتقدان نظام، مسیر پرفراز و نشیبی را طی کرده است. با این حال، دفاع او از علی شریعتی نشان میدهد که برخی دلبستگیهای فکری او، فارغ از تغییرات سیاسی، همچنان ثابت باقی مانده است. منتقدان سروش معتقدند که این دفاع، نمونهای از شیوه مواجهه او با منتقدان و تداوم مواضع پیشین وی است.