زنجانپور درباره تنهایی و درک نشدن در نمایش 'جزیره' صحبت کرد

خبرنگار مهر - گروه هنر - علی حیدری؛ عصر روز یکشنبه 11 مرداد 1405، حوالی چهارراه ولیعصر (عج) به مجموعه تئاترشهر می‌رسیم، جایی که در زیرزمین این مجموعه در پلاتو شماره 2، نمایش «جزیره» با متنی از آثول فوگارد و به کارگردانی اکبر زنجانپور در حال طی کردن مراحل نهایی تمرینات خود است. به هنگام ورود به پلاتو، شاهد حضور سرحال و شاداب اکبر زنجانپور هستم که تصویری خوشحال کننده است. گروه کارگردانی و گروه طراحان مشغول آماده‌سازی صحنه و ویدیو مپینگ هستند. 2 بازیگر این نمایش یعنی اکبر زنجانپور و سعید داخ پس از مرور میزانسن‌ها و صحنه‌ها تمرین را آغاز می‌کنند. پیش از شروع تمرین و تماشای چند صحنه از نمایش با اکبر زنجانپور به گفتگو پرداختم که در ادامه می‌خوانید. کار من از ابتدا تئاتر بوده است؛ از لحاظ جسمی کمبودی ندارم zنجانپور درباره تعهد خود در تمام سال‌های فعالیتش در تئاتر، گفت: کار من از ابتدا تئاتر بوده است و این کار را خیلی دوست دارم، شاید اصلی‌ترین دلیل این تعهد، علاقه است. من کارم را دوست دارم و با تمام وجودم کار می‌کنم و از نظر جسمی هم کمبودی ندارم، در روتین خود ورزش و پیاده‌روی را دارم تا روی فرم مورد نظرم بمانم. «جزیره» متنی نزدیک به «سیزوئه بانسی مرده است» وی افزود: من بهار سال 57 در یک نمایشی به‌نام «سیزوئه بانسی مرده است» بازی می‌کردم که نویسنده آن اثر نیز آثول فوگارد و کارگردان این نمایش رکن‌الدین خسروی بود. در آن زمان این نمایش خیلی مطرح شد و در جامعه پیچید. به‌دلیل موفقیت کار، تماشاگرانی از سفارت‌خانه‌های آفریقایی داشتیم که در حین نمایش زار می‌زدند و از ما می‌پرسیدند که چند وقت در آفریقا حضور داشتیم، در صورتی که ما از تهران هم خارج نشده بودیم. اما درد انسان مشترک است، همه آدم‌ها از بدو تاریخ تا الان در هر گوشه جهان دارای درد مشترک هستند و آن درد مشترک تنهایی و فهم نشدن توسط دیگران است و این موضوع برای انسان سخت است. مدتی بعد به متن «جزیره» برخوردم که این متن هم 2 پرسوناژ دارد که خودم و سعید داخ بازیگران آن هستیم. این متن گویی ادامه همان «سیزوئه بانسی م