سالگرد رحلت محمود فرشچیان و هم‌آغوشی هنر او با صائب تبریزی

به گزارش خبرگزاری ایمنا، زمانی که پا به محوطه‌ آرامگاه صائب می‌گذاری، نخستین چیزی که تو را از هیاهوی خیابان جدا می‌کند، نه فقط دیوارها که حریم معنایی این مکان است. در یک‌سالگی فقدان محمود فرشچیان، این باغ برای گردشگران، دیگر تنها مزار یک شاعر نیست؛ این‌جا حالا قطب‌نمای هنر اصیل است. ایوان آرامگاه با آن پله‌های سنگی که گویی عابران را به سوی درکی فراتر از زمین دعوت می‌کند، حالا یک تصویر نمادین از هم‌نشینی را پیش روی ما می‌گذارد. صائب تبریزی، قافله‌سالار سبک هندی، کسی بود که در هر بیتش، جهانی از معنا را در قالبی فشرده و حیرت‌آور جای می‌داد. فرشچیان نیز در نگارگری مدرن، همین معجزه را تکرار کرد. او با قلم‌موی خود، نه فقط تصویر که احوال درونی انسان ایرانی را به تصویر کشید. حالا در نخستین سالگرد نبودنش، وقتی کنار مزار استاد می‌ایستی و نگاهت به سنگ مزار صائب می‌افتد، تضاد ظاهری میان کلمه و تصویر از بین می‌رود. هر دو، روایتگر یک حقیقت بودند؛ زیبایی متعالی. یکی با غزل، پیچیدگی‌های روح آدمی را کالبدشکافی کرد و دیگری با رنگ، جادوی آن روح را به نمایش گذاشت. این هم‌جواری در تکیه میر، نه یک اتفاق جغرافیایی که یک رخداد فرهنگی است؛ گویی اصفهان خواسته است تا حافظه‌ خود را در یک نقطه متمرکز کند؛ جایی که شاعر و نقاش در سکوتی باشکوه با هم به تماشای ابدیت نشسته‌اند. آرامشی که در یک سال گذشته تکثیر شد tأمل در شخصیت محمود فرشچیان بدون بازخوانی بیانات رهبر شهید انقلاب در سوگ او، ناتمام است. ایشان در پیام تسلیت خود، کلیدواژه‌ اصلی این هم‌نشینی را آشکار کردند:«هنرمند برجسته و نام‌آور جناب آقای محمود فرشچیان، ستاره‌ی درخشانی در آسمان هنر ایرانی بود. تعهد و دین‌داری، گوهر ارزنده‌ی او را در خدمت معارف و دلبستگی‌های مذهبی به کار گرفت و آثار جاودانه‌ای به یادگار گذاشت.» این تعهد و دین‌داری که در کلام رهبری موج می‌زند، همان حلقه مفقوده ایست که فرشچیان را شایسته‌ هم‌نشینی با صائب کرده است. صائب نیز در زمانه‌ خود، شاعری بود که هنر را برای حقیقت می‌خواست. فرشچیان با خلق آثاری که «عصر»