امضای سندی مشترک: کنوانسیون خزر و نقش آن در امنیت منطقه;

دریای خزر در طول سه دهه گذشته، یکی از معدود حوزه‌های پیرامونی جمهوری اسلامی ایران بوده است که از رقابت مستقیم قدرت‌های نظامی فرامنطقه‌ای مصون مانده است. حفظ این وضعیت در شرایط کنونی، تنها یک ترجیح دیپلماتیک نیست، بلکه ضرورتی راهبردی برای جلوگیری از گسترش دامنه تهدیدها و مخاطرات امنیتی کشورمان محسوب می‌شود. اگرچه در حال حاضر هیچ نیروی نظامی غیرساحلی به‌صورت رسمی در دریای خزر حضور ندارد، روندهای امنیتی منطقه نشان می‌دهد که تهدیدات احتمالی لزوماً در قالب استقرار مستقیم نیروهای خارجی ظهور نمی‌یابند و می‌توانند در قالب نفوذ تدریجی امنیتی و ایجاد زیرساخت‌های همکاری نظامی و اطلاعاتی نیز شکل گیرند. dر تاریخ 21 مرداد 1397، کنوانسیون وضعیت حقوقی دریای خزر (کنوانسیون آکتائو) بین روسای جمهور پنج کشور ساحلی امضا شد. این کنوانسیون چارچوبی برای همکاری میان کشورهای ساحلی فراهم می‌کند. پیش از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال 1991 میلادی، سند مستقلی در زمینه وضعیت حقوقی دریای خزر منعقد نشده بود. معتبرترین اسناد منعقدشده میان ایران و روسیه که بخش‌هایی از آنها به مسائل دریای خزر اختصاص دارد، معاهده مودت میان ایران و روسیه مورخ 1921 و قرارداد بازرگانی و بحرپیمایی میان ایران و اتحاد جماهیر شوروی مورخ 1940 است. کنوانسیون وضعیت حقوقی دریای خزر شامل یک مقدمه، 24 ماده و نقشه‌های منضم به آن است که کلیات حقوق و تعهدات کشورهای ساحلی را مشخص می‌کند.