همشهری آنلاین- فاطمه عباسی: این تصویر که از بالکن هتل قدیمی پالاس ثبت شده، برشی آرام و تماشایی از خیابان فردوسی تهران را نشان میدهد؛ روزگاری که هنوز صدای بوقهای ممتد و هیاهوی دنیای مدرن، آرامش چنارهای سر به فلک کشیده پایتخت را آشفته نکرده بود.
در این فریم سیاهوسفید، عبور آرام عابران پیاده با پوششهای خاص آن دوران، در کنار معدود خودروهای کلاسیک، چشمان هر بینندهای را خیره میکند. سایهبانهای راهراه مغازهها و جوی آب عریض و روانی که در حاشیه خیابان جاری است، نشان از تهرانی دارد که زندگی در آن با سرعتی ملایم و انسانی جریان داشت. هتل پالاس در آن سالها، نقطه تلاقی مسافران و نخبگان پایتختنشین بود و این چشمانداز، پنجرهای رو به هویت در حال تغییر شهر به شمار میرفت.
تماشای این عکس، فراتر از یک مرور تاریخی ساده، ما را به بازخوانی هویت شهری دعوت میکند که در طول نزدیک به ۸۰ سال، چهرهاش به کلی دگرگون شده است. فردوسی امروز، شلوغ و پرهیاهو، در دل خود این آرامش گمشده را پنهان کرده است؛ آرامشی که حالا تنها در قابهای خاکگرفته عکاسان قدیمی زنده میماند.