به گزارش ایرنا حال و هوای مرز چذابه در این روزها، فراتر از یک جابجایی جمعیت است، این یک پدیده فرامذهبی و انسانی است که در آن، مرزهای جغرافیایی معنای خود را از دست داده و جای خود را به مرزهای معنوی دادهاند.
صدای مکرر «لبیک یا حسین» از میان جمعیت، گویی لرزهای بر جان هر ناظری میاندازد و فضای مرزی را از سکوت همیشگی به همهمهای مقدس تبدیل کرده است.
در ورودی اصلی مرز چذابه، تابلو خوشآمدگویی به زائران، گویی نه یک تابلوی راهنما بلکه آغوش باز میهن است، زائرانی که از مناطق مختلف کشور و از کشورهای همسایه با چهرههایی خسته اما چشمانی درخشان به این مرز میرسند، در واقع حاملان پیامی از صلح و وفاداری به ارزشهای اصیل اسلامی هستند.
پایانه مرزی چذابه به واقع تصویری زنده از مدیریت بحران و سازماندهی لجستیکی است، از مدیریت ترافیک پیادهروی گرفته تا استقرار ایستگاههای کنترل سلامت، همگی با دقت بالا چیده شدهاند تا این سیل عظیم انسانی با کمترین آسیب، به مقصد خود برسد، نیروهای خدماتی و امنیتی در اینجا نه به عنوان مامور بلکه به عنوان خادمان زائران ظاهر میشوند.
در میانه این هیاهوی مقدس، سکوت عجیبی در نگاه پیرمردانی دیده میشود که با عصایی قدیمی، قدم به قدم با جوانان مسابقه میدهند. این پیوند نسلی در مرز چذابه، نشاندهنده تداوم یک میراث است؛ میراثی که نسل به نسل منتقل شده تا هر سال، این مسیر دوباره زنده شود.
بوی عطر و صلوات، با بوی نان تازه و چای داغ در این منطقه درآمیخته است، موکبهای مستقر در حاشیه جادههای منتهی به چذابه، با تمام توان در حال خدمترسانی هستند.
اینجا تقسیم کردن کوچکترین منابع با لبخندی بزرگ همراه است و واژه بخشیدن معنا پیدا میکند.
از نظر لجستیکی، چذابه در این روزها به یک شهر کوچک و پویا تبدیل شده است، استقرار مراکز درمانی پیشرفته، آمبولانسهای آمادهباش و تیمهای امدادی در نقاط استراتژیک، نشان از برنامهریزی دقیق دولت و نهادهای اجرایی برای مدیریت این حجم از جمعیت دارد، هر قدم زائر، با نظارت و پشتیبانی یک ساختار منظم همراه است.
در بخشهای مختلف مرز، صدای توزیع مواد غذایی، شربتهای خنک و مداحی متن این روزهاست. اما فراتر از خوراک، چیزی که در چذابه به چشم میآید خدمتگزاری بدون انتظار است. خادمان موکبها که شبها را با کمخوابی سپری میکنند در واقع در حال نگارش یک روایت جدید از اخلاق اسلامی هستند.
نمای کلی از مسیر پیادهروی، ترکیبی از رنگهای مختلف است. از سیاهی لباسهای عزاداری گرفته تا رنگهای شاد پوشاک زائرانی که از کشورهای دیگر میآیند. این تنوع رنگی، نمادی از جهانی بودن این مراسم است که در مرز چذابه، به شکلی ملموس تجلی یافته است.
در ساعات غروب، نور خورشید که بر گرد و غبار مسیر میتابد، هالهای قدسی بر چهره زائران میافکند. این لحظات، زمان درنگ و دعا است. بسیاری از زائران در کنار جادهها، لحظاتی را به تسبیح و ذکر اختصاص میدهند، گویی میخواهند پیش از عبور از این گلوگاه، بار سنگین گناهان خود را در این مسیر مقدس سبک کنند.
فضای امنیتی در چذابه نیز به گونهای است که زائر احساس آرامش کامل میکند. حضور ماموران با نگاهی مراقب اما برخوردشان با صمیمیت، باعث شده تا زائران بدون هیچ دلهرهای، تنها به فکر مسیر خود باشند، امنیت، ستون اصلی این مدیریت موفق در مرز است.
در بخش مدیریت پسماند و نظافت، تلاشهای بیوقفهای در جریان است تا مسیر چذابه همواره با شکوه و پاکیزگی حفظ شود، نیروهای نظافتی در نوبتهای شبانهروزی تلاش میکنند تا اثر قدمهای خسته با پاکیزگی محیط، جبران شود.
در میان جمعیت، کودکان نیز دیده میشوند که با هیجان، همراه با والدین خود در حال حرکتاند. این کودکان در واقع زائران آینده هستند که در همین مسیر و در همین مرز، با عظمت اربعین آشنا میشوند و پیوند خود را با این مسیر ابدی محکم میکنند.
لجستیک حمل و نقل در این منطقه با وجود حجم عظیم جمعیت، با دقت مدیریت میشود. از اتوبوسهای اعزامی گرفته تا مسیرهای اختصاصی برای پیادهها، همه نشان از هماهنگی میان نهادهای مختلف دارد که هدفشان تنها عبور بینقص زائران است.
چشمانداز شبانه چذابه با نورافکنهای بلند و چراغهای موکبها، شبیه به شهری از نور است که در دل تاریکی بیابان میدرخشد.
مرزهای شلمچه و چذابه در استان خوزستان مهمترین گذرگاههای زمینی تردد زائران اربعین به شمار میروند، با نزدیک شدن به اربعین حسینی، روند ورود و خروج زائران از این ۲ پایانه بهصورت روزانه افزایش مییابد.
مرز شلمچه یکی از مهمترین گذرگاههای رسمی ایران و عراق در استان خوزستان است که در ایام اربعین از مبادی اصلی تردد زائران به شمار میرود، فاصله این مرز تا اهواز حدود ۱۴۵ کیلومتر است.
مرز چذابه نیز از گذرگاههای مهم خوزستان در مرز ایران و عراق است که هر سال در اربعین پذیرای شمار زیادی از زائران میشود، فاصله این مرز تا اهواز در کوتاهترین مسیر حدود ۱۴۲ کیلومتر است.
