در فضای پیچیده کنونی خاورمیانه، تقابل میان اسرائیل و انصارالله (حوثیها) به یکی از مهمترین متغیرهای امنیتی منطقه تبدیل شده است. این درگیری که ابتدا به عنوان جبههای فرعی در حمایت از فلسطینیان آغاز شد، اکنون به تهدیدی مستقل و بالقوه ویرانگر تبدیل شده است.
حوثیها، با حمایت تسلیحاتی، آموزشی و اطلاعاتی ایران، به بخشی مؤثری از «محور مقاومت» تبدیل شدهاند. نقطه عطف فعالیتهای آنها علیه اسرائیل، اکتبر ۲۰۲۳ و پس از عملیات طوفانالاقصی بود. حوثیها ابتدا با پرتاب پهپاد و موشک به سمت اسرائیل وارد میدان شدند که بیشتر جنبه نمادین داشت، اما به تدریج قابلیتهای خود را ارتقا دادند.
توسعه قابلیتهای نظامی حوثیها
در مراحل اولیه، بیشتر حملات رهگیری میشدند، اما حوثیها با بهرهگیری از فناوریهای جدید مانند موشکهای بالستیک و پهپادهای پیشرفته، توان خود را نشان دادند. حمله موفق به تلآویو در ژوئیه ۲۰۲۴ که منجر به تلفات غیرنظامی شد، واکنش اسرائیل را به دنبال داشت. از آن زمان، تقابل وارد فاز جدیدی شد که فراتر از حمایت از غزه، به جنگی مستقل تبدیل گردید.
حوثیها در بیانیههای رسمی خود تأکید کردهاند که حتی در صورت برقراری آتشبس در غزه، حملات به اسرائیل ادامه خواهد یافت، مگر آنکه شرایط اساسی تغییر کند.
واکنشهای اسرائیل و تأثیرات اقتصادی
اسرائیل ابتدا با احتیاط عمل کرد، اما پس از حملات مؤثرتر حوثیها، حملات هوایی گستردهای به اهداف یمنی آغاز کرد. اهداف اولیه شامل بنادر حدیده، سلف و رأس عیسی، که برای انتقال سلاح استفاده میشدند و تأسیسات انرژی و فرودگاه صنعا بودند. این حملات زیرساختهای حیاتی حوثیها را هدف قرار دادند و فعالیتهای عملیاتی آنها را مختل کردند.
در سال ۲۰۲۵، الگوی پاسخ اسرائیل تغییر کرد و علاوه بر اهداف نظامی، به سمت ترور فرماندهان و حتی مقامات سیاسی حرکت کرد. حمله به نشست وزرای دولت تحت کنترل حوثی در صنعا، که منجر به کشته شدن چند مقام شد، نمونهای از این تغییر رویکرد بود.
تأثیر بر مسیرهای دریایی
حملات حوثیها به کشتیها در دریای سرخ و تنگه بابالمندب، مسیرهای حیاتی کشتیرانی بینالمللی را مختل کرده است. این حملات منجر به افزایش هزینههای حمل و نقل، طولانی شدن مسیرها و در نتیجه تأثیر منفی بر اقتصاد جهانی شده است. بسیاری از شرکتهای کشتیرانی مجبور به تغییر مسیر و عبور از مسیرهای طولانیتر و پرهزینهتر شدهاند.